μια υπεροχη ομιλια

αν και θα μπορουσε να θεωρηθη οτι η παρουσα ομιλια δεν εχει σχεση με την ιεραποστολη, εν τουτοις για μενα αποτελει πηγη παρηγοριας , εμπνευσης και θαρρους.
και ισως να δωση μια μικρη ανασα σε πολλους φιλους.
συγνωμη που δεν εχω τον χρονο να την μεταφρασω στα ελληνικα, θα υπαρχη καπου μεταφρασμενη σιγουρα, αλλωστε λιγο πολυ , οι περισσοτεροι καταλαβαινουμε λιγα αγγλικα.

μια βαθια ανασα ζωης
Steve Jobs Stanford Commencement Speech 2005

Thank you. I’m honored to be with you today for your commencement from one of the finest universities in the world. Truth be told, I never graduated from college and this is the closest I’ve ever gotten to a college graduation.

Today I want to tell you three stories from my life. That’s it. No big deal. Just three stories. The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first six months but then stayed around as a drop-in for another eighteen months or so before I really quit. So why did I drop out? It started before I was born. My biological mother was a young, unwed graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife, except that when I popped out, they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking, “We’ve got an unexpected baby boy. Do you want him?” They said, “Of course.” My biological mother found out later that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would go to college.

This was the start in my life. And seventeen years later, I did go to college, but I naïvely chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents’ savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn’t see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life, and no idea of how college was going to help me figure it out, and here I was, spending all the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back, it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out, I could stop taking the required classes that didn’t interest me and begin dropping in on the ones that looked far more interesting.

It wasn’t all romantic. I didn’t have a dorm room, so I slept on the floor in friends’ rooms. I returned Coke bottles for the five-cent deposits to buy food with, and I would walk the seven miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example.

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer was beautifully hand-calligraphed. Because I had dropped out and didn’t have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and sans-serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can’t capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me, and we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts, and since Windows just copied the Mac, it’s likely that no personal computer would have them.

If I had never dropped out, I would have never dropped in on that calligraphy class and personals computers might not have the wonderful typography that they do.

Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college, but it was very, very clear looking backwards 10 years later. Again, you can’t connect the dots looking forward. You can only connect them looking backwards, so you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something–your gut, destiny, life, karma, whatever–because believing that the dots will connect down the road will give you the confidence to follow your heart, even when it leads you off the well-worn path, and that will make all the difference.

My second story is about love and loss. I was lucky. I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents’ garage when I was twenty. We worked hard and in ten years, Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4,000 employees. We’d just released our finest creation, the Macintosh, a year earlier, and I’d just turned thirty, and then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew, we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so, things went well. But then our visions of the future began to diverge, and eventually we had a falling out. When we did, our board of directors sided with him, and so at thirty, I was out, and very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating. I really didn’t know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down, that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure and I even thought about running away from the Valley. But something slowly began to dawn on me. I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I’d been rejected but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn’t see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods in my life. During the next five years I started a company named NeXT, another company named Pixar and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the world’s first computer-animated feature film, “Toy Story,” and is now the most successful animation studio in the world.

In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT and I returned to Apple and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple’s current renaissance, and Lorene and I have a wonderful family together.

I’m pretty sure none of this would have happened if I hadn’t been fired from Apple. It was awful-tasting medicine but I guess the patient needed it. Sometimes life’s going to hit you in the head with a brick. Don’t lose faith. I’m convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You’ve got to find what you love, and that is as true for work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work, and the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking, and don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it, and like any great relationship it just gets better and better as the years roll on. So keep looking. Don’t settle.

My third story is about death. When I was 17 I read a quote that went something like “If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.” It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself, “If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?” And whenever the answer has been “no” for too many days in a row, I know I need to change something. Remembering that I’ll be dead soon is the most important thing I’ve ever encountered to help me make the big choices in life, because almost everything–all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure–these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago, I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn’t even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctors’ code for “prepare to die.” It means to try and tell your kids everything you thought you’d have the next ten years to tell them, in just a few months. It means to make sure that everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope, the doctor started crying, because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and, thankfully, I am fine now.

This was the closest I’ve been to facing death, and I hope it’s the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept. No one wants to die, even people who want to go to Heaven don’t want to die to get there, and yet, death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because death is very likely the single best invention of life. It’s life’s change agent; it clears out the old to make way for the new. right now, the new is you. But someday, not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it’s quite true. Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma, which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice, heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalogue, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stuart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late Sixties, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and Polaroid cameras. it was sort of like Google in paperback form thirty-five years before Google came along. I was idealistic, overflowing with neat tools and great notions. Stuart and his team put out several issues of the The Whole Earth Catalogue, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-Seventies and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath were the words, “Stay hungry, stay foolish.” It was their farewell message as they signed off. “Stay hungry, stay foolish.” And I have always wished that for myself, and now, as you graduate to begin anew, I wish that for you. Stay hungry, stay foolish.

Thank you all, very much.

  • Share/Bookmark

Filed Under: καθημερινά

Comments (9)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Σεβαστέ μου πατέρα Ιωνά,
    χωρίς να θέλω να προσβάλλω τα όποια ευγενικά σας αισθήματα- εξάλλου ποιος έχει δικαίωμα να μας πει τι να αισθανόμαστε- μια βαθειά ανάγκη με κάνει να καταθέσω τα δικά μου συναισθήματα. Κι αφού “Αρχή Σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις” -κατά τον Αντισθένη- ξεκινώ από τον όρο “Αμερικανιά”! Μου είναι βέβαια πολύ συμπαθής ο δυναμισμός του ομιλητή, αλλά αν τον συναντούσα, θα του έλεγα ότι τα λόγια του έχουν μια τρομακτική κι επικίνδυνη μονομέρεια. Προσωπικά έχω και μια προκατάληψη με τις ευδαιμονιστικές κοινωνίες και τον πολιτισμό του “melting- pot”, της παθητικής αφομοίωσης του ατόμου των πλουραλιστικών κοινωνιών. Συμφωνώ ,μάλιστα, με τον Σέιφερ, όταν λέει ότι τα θεμέλια του φιλοσοφικού στοχασμού τους (για την Αμερική) είναι ο ανθρωποκεντρισμός του Διαφωτισμού, η συναισθηματολογία του ρομαντισμού και η ακρωτηριασμένη λογικοκρατούμενη θεολογία που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια του “american Dream”. Κι όχι μόνο έχω αυτή την προκατάληψη, αλλά δηλώνω και “Ρωσίδα” με την έννοια που δίνει ο Πούσκιν, ότι Ρώσος σημαίνει να γίνεσαι πανανθρώπινος και αδερφός όλων. Έτσι λοιπόν θα χρησιμοποιούσα ένα Ντοστογιεφσκικό παράδειγμα για να καταλήξω εκεί που θέλω.
    Έστω ότι έχουμε ένα “παιδί θαύμα”. Θα ξέρετε ασφαλώς τι τραβούν αυτά τα παιδιά μέσα στα μικρονοϊκά, κοσμικά εκπαιδευτικά συστήματα. Αυτό το παιδί για το οποίο κανείς δε βρέθηκε να εκτιμήσει την πραγματική του αξία, ας πούμε, όταν έγινε έφηβος έφτασε να έχει εισπράξει τόση βία, που αρχίζει πια και δαιμονίζεται. Μέσα σε μια συμπεριφορά αμυντικής αναπλήρωσης- κατά την ψυχοδυναμική θεωρία- αναπτύσει στο έπακρο τις δυνατότητές του και θέτει σαν στόχο να ακολουθήσει την καρδιά του. Κι επειδή έχει επίγνωση ότι η στιγμή που ζει μπορεί να είναι η τελευταία, βιαζεται ακόμη πιο πολύ να πετύχει τα όνειρά του. Δεν με ρωτήσατε όμως ποιο είναι το όνειρό του. Λαχταράει να ανακαλύψει ένα ιο μου θα έχει τεράστια μεταδοτικότητα και θα είναι θανατηφόρος, όχι όμως άμεσα, αλλά αφού έχει εξαντλήσει εντελώς τον ανθρώπινο οργανισμό! κι έτσι βασανιστικα θα αφανήσει όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι λοιπόν φοβερό; Όταν εσείς του λέτε να ακολουθήσει την καρδιά του και να μην το καθυστερεί δεν γίνεστε συνένοχος του πιο ειδεχθούς εγκλήματος εξ αμελείας; Και τι θα πείτε τη μέρα της Κρίσεως; Πώς δεν το γνωρίζατε, αλλά θαυμάζατε το υπέροχο μυαλό αυτού του πονεμένου παιδιού;
    Ο καλοπροαίρετος ομιλητής μας, βέβαια, μπορεί να μην είναι ενημερωμένος, αλλά εμείς άραγε δεν θα έπρεπε να σταματήσουμε αυτό το ειδεχθές έγκλημα, φωνάζοντας “ΌΧΙ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ! ΣΤΑΜΑΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ…ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ…
    Νομίζω πως κι ο Απόστολος Παύλος πάνω στον Άρειο Πάγο με αυτά τα λόγια ολοκλήρωνει το σχήμα προσληψη-αποδομηση-αναγέννηση: “Τους χρόνους εκείνους της αγνοίας παρέβλεψε ο Θεός και τώρα παραγγέλνει σε όλους τους ανθρώπους παντού να μετανοήσουν, διότι όρισε ημέρα κατά την οποία μέλλει να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη δια Ανδρός τον οποίο όρισε. Περί τούτου έδωκε εις όλους βεβαίωση αναστήσας Αυτόν εκ νεκρών”.
    Φοβάμαι μήπως μεσα στη “βαβυλώνια αιχμαλωσία” της φιλοσοφο-θεολογίας μας απωλέσαμε και την αυθεντικότητα του ευαγγελικού μηνύματος κατα τα λόγια του αείμνηστου π. Γ. Φλωρόφσκυ. Τυχαίο που τον έλεγαν Γεώργιο;;; Ίσως όχι!

  2. Μιχαήλ Μανωλόπουλος says:

    Γνωρίζω ότι το σχόλιο δεν έχει σχέση με την πραγματικά ενδιαφέρουσα ομιλία του Steve Jobs, ενός εκ των ιδρυτών της Apple και συγχωρέστε με γι αυτό.
    Παρακολουθώντας στενά αυτό το ιστολόγιο από την αρχή που εμφανίστηκε στο διαδίκτυο έχω να καταθέσω μερικές απλές σκέψεις για προβληματισμό. Το πόσο μας άνοιξε τους ορίζοντες σχετικά με την ιεραποστολή είναι φανερό. Συνηθισμένοι από το μοντέλο της Αφρικής με τα γνωστά προβλήματα (πείνα, ανύπαρκτη ιατρική περίθαλψη κλπ) με επιτυχίες όμως στους αριθμούς των κατηχουμένων, πέσαμε από τα σύννεφα από τα εντελώς διαφορετικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ιεραποστολή σε μια προηγμένη και ίσως για πολλούς άγνωστη χώρα, με διαφορετική κουλτούρα και από εκείνη της Αφρικής αλλά και του δυτικού ανθρώπου.
    Αν λοιπόν για κάθε ιεραποστολική προσπάθεια είναι απαραίτητο η βοήθεια που μπορεί να προσφέρει κάποιος από χρηματική μέχρι την προσωπική του παρουσία να ενταχθεί στον φυσικό πνευματικό ηγέτη τον επίσκοπο και τον ιερέα, στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι εκ των ουκ άνευ. Δύσκολη πορεία αλλά απαραίτητη αφού πρέπει να αφήσει κανείς στην άκρη τις προσωπικές καταβολές ενίοτε αγκυλώσεις, τις προτιμήσεις τις ανθρώπινες εμπάθειες ή προσκολλήσεις. Και φυσικά μέχρι να επιτευχθούν τα ανωτέρω η εντολή «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» μένει τραγικά αναπάντητη.

    • Χαίρομαι πολύ με το σχόλιο σας και φαντάζομαι κι ο π. Ιωνας το ίδιο γιατί ακούγεστε σαν το alter egο του. Αναρωτιέμαι, όμως αν τα νούμερα έχουν καμια αξία στην ιεραποστολή, όπου κανείς δεν πρέπει να φοβάται το μικρό ποίμνιο. Λέτε επίσης ότι τελικά η ιεραποστολή μένει τραγικά αναπάντητη. Μήπως όμως και οι ενθουσιαστικές τάσεις δεν οδήγησαν σε πλάνες πχ. Μοντανιστές και δεν κατέστησαν την “εκκλησία” τραγικά αδύναμη να δώσει απαντήσεις σε θεμελιώδη προβλήματα του βίου. Δεν είναι οι αγκυλώσεις που συγκρατούν, αλλά η απουσία βεβαιότητας χωρίς το απλανές κάλεσμα με το στόμα του πνευματικού.’Οσο για τους πνευματικούς ηγέτες…σύγχωρέστε με…έτσι το αισθάνεστε; Ηγέτες ή διάκονοι είναι οι επισκοποι και οι παπάδες μας; Εγώ αν δεν βρω ταπεινό διάκονο που να θεωρεί τον εαυτό του έσχατο όλων και να είναι έτοιμος να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού, δεν πρόκειται να τον πλησιάσω… γιατί δεν έχει τη λεβεντιά…την φωτισμένη από την αγιοσύνη εξυπνάδα που μπορεί να με εμπνεύσει!

      • admin says:

        σας ευχαριστω πολυ που και παλι συμβαλετε σημαντικα στην
        συζητηση μας. ομως, γραφω κυριως, παρα την ελλειψη χρονου , γιατι θα πρεπει να ξεκαθαρισω οτι δεν εχω την τιμη να εχω alter ego
        και δεν θα ηταν και τιμη για τον κ. ΜΜ να ειναι τετοιος, ποιος ειμαι αλλωστε?
        μαλιστα βλεποντας την πνευματικη σας αναζητηση, ταπεινου διακονου κτλ, θα ηθελα να σας ξεκαθαρισω ,μεινετε μακρυα απο εμενα, ειμαι το τελειως αντιθετο απο αυτο που ψαχνετε,
        ευχομαι ομως απο την καρδια μου να το βρητε,η να το εχετε ηδη βρη, και απαντησει θετικα, διοτι ξερετε , μερικοι ανθρωποι, οπως ο ευσεβεστατος πλουσιος νεανισκος, οταν τον βρηκε ο χριστος δεν τον ακολουθησε.
        αλλα, αν μου επιτρεπετε, την ερωτηση, που εξομολογεισθε?
        διοτι ,( μπορει και να σφαλω), μαλλον ψαχνετε, τον ταπεινο διακονο κτλ…. δεν μπορω να συμπερανω σιγουρα φυσικα. αλλα αν βρητε αυτον τον ταπεινο κτλ… θα σας ημουν υποχρεως να του πειτε να προσευχεται για μας εδω,
        και ισως να τον συστυσετε σε αρκετους ανθρωπους να φωτιστουν
        εγω εξομολογουμαι στον δεσποτη εδω, που ειναι και ενα χρονο μικροτερος μου στην ηλικια, αλλα με αναπαυει πολυ, και δεν θα τον αφησω, για τον ταπεινο, οπως δεν αφησα τον παλιο μου πνευματικο , π. Κων/νο Βαστακη . αυτος με υποχρεωσε να παω
        στον π.πορφυριο και με επειγε σε αυτον και πηγε και αυτος να εξομολογηθη σε αυτον.
        (και τον αδελφο του δεσποτη εχω εξομολογηθη που ειναι αρκετα νεοτερος και με ανεπαυσε επισης. ) δεν ξερω αν ο δεσποτης ειναι αγιος, ουτε με νοιαζει , αλλα ξερω οτι δουλευει πολυ σκληρα και κατω απο πολυ δυσκολες συνθηκες, κι ομως γελαει πολυ καλοκαρδα κατα την ομολογια της πελαγιας.
        (δεν γλειφω, δεν χρειαζεται) αλλα και αυτους και τον π. γεωργιο της γρηγοριου, και ολους που ηταν πνευματικοι μου, δεν τους ξεχωρησα απο τον π. πορφυριο που ηταν αγιος ανθρωπος.
        για μενα ηταν ολοι πνευματικοι μου και ο θεος εργαστηκε με αυτους. τωρα τα ex opere operation ειναι για τους θεολογους τον σαιφερ κτλ.
        μου κανει εντυπωση η πρωτοτυπη κι δημιουργικη οπτικη γωνια με την οποια ειδατε την ομιλια το Jobs.
        δεν το ειχα σκεφτη. βλεπετε εμενα εξακολουθει να με εμπνεει, να μου δινη κουραγιο και δυναμη.
        δεν ειδα κανενα appreciation για το τεραστιο εργο του, και δεν μπορω να καταλαβω τι κακο εχει κανει.
        αυτο το “αρρωστο” παιδακι που λετε , ειχε μια πολυ καθαρη και τιμια καρδια και την ακολουθησε.
        δουλεψε, δημιουργησε. δεν το εβαλε κατω.
        μετα απο αυτον το διαβασμα, η γνωση, το βιβλιο δεν θα ειναι ποτε οπως ηταν πριν. θα ειναι ηλεκτρονικο, ipad, ktl.
        δεν ειναι αραγε ενα δυνατο παραδειγμα για τα παιδια μας σημερα? δεν ειναι ενα μηνυμα ελπιδας για αυτους που απολυονται η θα απολυθουν?
        για σκεφτητε! απολυθηκε απο την εταιρεια που ιδρυσε ο ιδιος!!!
        και ομως , με ποση σοφια βλεπει την ζωη του!!! βλεπει αυτη την αορατη αγκαλια να δινει νοημα στο παρελθον του, στα χτυπηματα της μοιρας,
        δεν το εκφραζει , δεν βρηκε τα λογια, ισως δεν του τα διδαξε και κανενας γεροντας, μαλλον δεν προσπαθησε να τον πλησιαση , ξερετε εκεινη την εποχη
        πολλοι ψαχνανε το 666 που ηταν κρυμενο στα apple, στον υπερυπολογιστη των βρυξελων κτλ ψυχοπαθολογικα.
        ομως κοιταξτε με ποση αξιοπρεπεια αντιμετωπισε τον θανατο.
        αυτος ο ανθρωπος ειναι ετοιμος να συναντηση τον θεο, θα φυγη εχοντας κανει το καθηκον του και με το παραπανω.
        και ξερετε, νομιζω, μεσα στην αμαρτωλοτητα μου, οτι ο θεος θα του πη, αφου εδωσες δουλεια σε τοσους ανθρωπους, αφου δουλεψες και ανοιξες τα ματια στην γνωση
        στην ανθρωποτητα κανοντας τους υπολογιστες τοσο προσιτους και ξανα-ανακαλυψες το βιβλιο,
        και ξεστραβωσες αυτους τους ελαχιστους το ΕΚΑΝΕΣ ΣΕ ΜΕΝΑ.
        και εκεινος θα απαντησει, τωρα καταλαβαινω “καὶ μετὰ τὸν συσσεισμὸν πῦρ οὐκ ἐν τῷ πυρὶ κύριος καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς κἀκεῖ κύριος (1Ki 19:12 BGT)”
        τωρα βλεπω οτι ΕΣΥ με κρατησες να μη γινω αλητης, -λεφτα ειχα ετσι κιαλλοιως- .
        και μαλλον ο θεος θα του δωση να ασχολειται με κανεναν υπερυπολογιστη στyλ Tippler omega point και τα λοιπα..κοσμικα.
        και σιγουρα ΘΑ τον βαλη ο Θεος ΚΡΙΝΗ ΠΟΛΛΟΥΣ την ημερα της κρισεως, που υπο αναλογες συνθηκες,
        μαλλον δεν και με καλες συνθηκες, οχι μονο δεν ηταν δημιουργικοι αλλα και εμποδισαν τους αλλους και τους εστειλαν στην ξενητεια,
        αναρηχηθηκαν στις δημοσιες θεσεις ερποντας και γλυφοντας, απο αφησοκολητες γινανε καθηγητες, και απο επαγγελματιες φοιτητες, συνδηκαληστες .(η ορθογραφια μου ειναι εσκεμμενη μονο εδω)
        εκπλητομαι με τον ορο “αμερικανια”
        βεβαια η “αμερικανια” του φαινεται, μπαμ κανει . τζιν φτηνο, απλη εμφανηση, καθαρη ματια.
        δεν εχει γραβατα ο ανθρωπος, κοτερο, κτλ, η κιαν τα εχει, τα εχει τιμια και σεμνα. (κυριως τιμια, λεξη
        πολυ ταιριαστη στην ελληνικη ορθοδοξια, που ξερει να μιλαει για την …ελλαδα , αλλα οχι για τον χριστο,
        καταντωντας φαιδρη ακομα και στο εξωτερικο, ακομα και εδω με ρωτανε αυτα που βλεπουν στο ιντερνετ.)
        δεν τον ειδα ποτε σε εξωφυλα με γυναικες,ομοφυλοφιλους, ναρκωτικα κτλ. η προσωπικη του ζωη ηταν , ειναι, δεν πεθανε ο ανθρωπος, αθορυβη και σεμνη.
        επιτρεψτε μου να χρησιμοποιησω τον αντιστοιχο νεολογισμο “ελληναριά” (διεκδικω την πατροτητα του ορου) που εχει να αντιταξη η ορθοδοξη , ελλαδα.
        καταληψεις μεχρι και δημοτικων σχολειων, πραγματι παγκοσμια πρωτοτυπια, χτισιμο εδρων καθηγητων, συνδικαλισμος απο το δημοτικο, ανομια, αρπαχτες, και αλλα σχετικα.
        βλεπετε ο μακαριτης ο μανος χατζιδακης ειχε πη τι θα πρεπει να εισαι για να πετυχης στην ελλαδα.
        προφανως ο Jobs δεν πληροι κανενα απο τα 2 απαραιτητα κριτηρια επιτυχιας. ειναι “αμερικανακι”!!!!
        αυτα που λεει ο Jobs φυσικα ειναι βλακειες και φυσικα δεν θα τον καλουσανε στις για τις θεολογικες μας σχολες ουτε για επισκεψη ,και οχι μονο.
        αλλα που μιλαει ο ανθρωπος? στους ανοητους στο Stanford και κατι σχετικα ιδρυματα για πληγωμενα παιδια οπως Princeton, Harvard, MIT ktl.
        φυσικα η φιλο-ρωσσικη “πλερια ορθοδοξη” ελλαδα δεν θα μπορουσε να δεχτη, και πολυ σωστα δεν θεωρησε ικανο τον Νανοπουλο , ουτε τον Ηλιοπουλο, ουτε αλλους που ξεχνας
        λογω προχωρημενης ωρας και προβληματος μνημης. και τον μεγαλο καραθεοδωρη ως τουρκοσπορο τον ξαποστειλανε.
        ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΡΔΙΑ? που το ξερετε?
        εχετε εσεις την πνευματικη ματια για να ξερετε οτι ΔΕΝ εχει?
        εγω νομιζω οτι εχει και πολυ περισσοτερο απο μενα μαλιστα.
        διοτι αν αφησουμε κατα μερος αυτα που λεει ο Ισαακ ο Συρος , οτι καθαρη καρδια ειναι καυσις καρδιας υπερ πασης της κτισεως ,
        και οχι η κοινη εννοια που εχουμε περι καθαροτητας, και παλι , απο οτι τουλαχιστο ξερω απο τον π.πορφυριο,
        δεν χρειαζεται να εχης χαρισμα απο τον θεο για να δης τον πνευματικο ανθρωπο. το βλεπεις απο το πως περπαταει. καλυτερα δεν περπαταει ΤΡΕΧΕΙ. δεν ειναι νωθρος.!! (οι παλιοι γερονταδες κοιτουσανε τον υπψηφιο υποταχτικο απο το ποσο γρηγορα τρωει, αν ηταν αργος δεν τον κραταγανε για υποταχτικο, δεν τα γραφει ο σαιφερ αυτα, ουτε τα ψυλιαστηκε ισως, ο π.πορφυριος μου τα ειπε)
        αντιθετα ειναι δημιουργικος. ραδιοφωνα απο γαλινητη και κεραιες εφτιαχνε ο π.πορφυριος επι κατοχης.
        δουλεψε σκληρα και δημιουργικα στην μικρη οικογενειακη βιοτεχνια του φτιαχνοντας πλεχτα, για να ζηση την οικογενεια του, παντα δημιουργικος,
        παντα ανακαλυπτοντας νεες ραφες και σχεδια πλεκτων… και παραλληλα βαζανε το φαι , να γινεται, στη φωτια….
        δεν σας μιλαω για μακρυα κομποσκοινια, ευχες κτλ. τοσο απλα, τοσο πεζα… ισως καποιος με υψηλες αναζητησεις να επαιρνε δρομο απο τετοιον ανθρωπο…
        που εχασε και 2 φορες τα λιγα λεφτα που ειχε στην τραπεζα λογω πολεμου και των μετεπειτα.
        με υποχρεωσε να εχω υπολογιστη στο κελι, να φτιανω προγραμματα, να ερχεται το BYTE (το αγγλικο) στο κελι στο ονομα του,
        ποιος τολμουσε να βαλη το δικο μου.
        με μαλωσε μονο μια φορα , οταν του ειπα οτι ως δοκιμος ανθυποσμηναγος στο ΚΕΤΑ δεν εκανα τιποτα, κανενα κομποσκοινι εκανα και χαιρομονουν.
        εχασε την ψυχη σου βρε, μου ειπε. μα τι να κανω του λεω, αφου θα γινω μοναχος.
        να πας να διαδασης μου ειπε… εισαι μεσα στους υπολογιστες.
        μουκοψε τα ποδια. απο την αλλη μερα αρχισα να διαβαζω, ηταν τοτε που βγηκε οιντελ 8080, ο μοτορολα 68000 κτλ….
        ημουν και εγω ξερετε ρωμαντικος καποτε, θαυμαζα τον πουσκιν, τον σολοβιωφ, πηγαινα στην ρωσσικη εκκλησια, εκει εμαθα και τα λιγα “κολυβορωσικα”
        που ξερω και λειτουργω που και που.
        ομως η ιερατικη μου ευθυνη , εστω κιαν ειμαι αναξιος με προσγειωσε αποτομα. ζητησα απο καποιο φιλο ρωσσο εδω να μου στειλη λινκσ για να εκτυπωσω
        τις ακολουθιες της μεγαλης εβδομαδος και στα ρωσσικα (εκτος του πασχα που το εχω) μου τα εστειλε αλλα μου ειπε οτι ειναι ματαιο,
        διοτι ειναι στα σλαβονικα. στην ρωσσια μονο 10% των εκκλησιαζομενων καταλαβαινει, ειναι σχεδον αλλη γλωσσα, και μπορει να τα διαβασουν μονο
        οσοι αποφοιτησαν απο ιερατικη σχολη , και οι φιλολογοι φυσικα. και ουτε εχει ο κοσμος συνοψη , οπως εχουμε εμεις την μ. βδομαδα, ουτε καταλαβαινουν
        στην λειτουργια, ιδιως τι κανει ο παπας πισω απο τις κλεισμενες κουρτινες. “παρασκευαζει” την θεια κοινωνια.
        μην με παρεξηγητε. αγαπω την ρωσσια πολυ, εχει σημαδεψη για παντα την ζωη μου, εχω ρωσσους αγιους γυρω μου, λειτουργω καμια φορα λιγο ρωσσικα,
        αλλα ειμαι ιερεας, αναξιος, ναι, του
        θεου, ΟΧΙ ΜΑΓΟΣ.
        και δειχνω στις ρωσσιδες μου εδω, στις κορες μου, την προσκομιδη, τους λεω να μνημονευσουν τα ονοματα τους. στην αρχη με θεωρουν αθεο, μετα ομως κλαινε
        και μου λενε , τωρα ξερω τι σημαινει να ειμαι ορθοδοξη. θα μπορουσα να γραψω περισσοτερα παραδειγματα αλλα δεν πρεπει.
        ωραιος ο πουσκιν αλλα που οδηγησε? στα χρυσα δισκοποτηρα, χρυσα αμφια, νεκρες ψυχες , μπολσεβικους.
        εκ τον υστερων βεβαια , ο Jobs με την ακαθαρτη καρδια, θα ελεγε, οπως λεγει οτι, τωρα βλεπω οτι μπορει ο θεος να ηθελε η ρωσσικη εκκλησια να δωση την μαρτυρια
        , να πλουτιστη με μαρτυρες που δεν ειχε πολλους, αφου εχει μονο 1000 χρονια χριστιανισμου.
        ωραιος ο ρωμαντισμος, ειχα και γω , αλλα μου τον εκοψε ο π.πορφυριος. ξερετε , του ειχα ζητησει την αδεια να λω την ευχη την νυχτα, κατω απο την ελια, στα καυσικαλυβια,
        με το αιγαιο μποροστα κατω απο το φεγγαρι. χαμογελασε , με αφησε. αλλα οταν ηρθε στο κελι , και ειδε με τα μισοτυφλα ματια του την ροδια στον κηπο ξερη,
        μου τα εκοψε τα ρωναντικα, και τα κομποσκυνια κατω απο το φεγγαρι και τα σχετικα. βρε εδω το δεντρο πεθαινει, διψαει , σου φωναζει για νερο κι εσυ κανεις κομποσκυνι?
        μα δεν ξερω πως να το ποτισω. του ειπα. να μαθης μου ειπε. εισαι αρρωστος ψυχικα.!!! με ρωτησε μια φορα αν ηρθαν τα χελιδονια. του ειπα δν ξερω…
        (ασχολουμουνα με θεολογικα διαβασματα) εχεις μεγαλο προβλημα μου ειπε…. εισαι ψυχικα τυφλος
        μπορειτε να εξακριβωσετε απο αυτοπτες οτι σας λεγω την αληθεια. ο γεροντας θα χαιροταν πολυ με τον Jobs.
        λυπαμαι που δεν μπορω να συνεχισω πηγε 3 την νυχτα, ειμαι…. χαλια, (συγνωμη και για τα λαθη ορθογραφικα και μη.
        με το χερι γραφω πολυτονικα, αλλα με το κομπιουτερ δεν μπορω ουτε τονο να βαλω.) ισως αλλη φορα …

        ΥΓ. και να σκεφτητε οτι δεν εχω mac , asus G73J i7 εχω, λετε να μου δωσουν κανενα mac απο την apple για δωρο? δεν νομιζω…

        • Πόσο πολύ λυπάμαι που δεν μπορέσατε να καταλάβετε την ιστορία μου. Δεν πειράζει…Ίσως στο μέλλον. Συγγνώμη αν εισπράξατε τόση βία από μέρους μου και ξεσπάσατε με αυτόν τον τρόπο. Νόμιζα ότι αντέχετε…Δεν έχω τίποτε άλλο να πω, μόνο συγγνώμη. Καληνύχτα!
          ΥΓ Κρίμα που δεν έχετε mac…χρειαζόμoυν μια βοήθεια στο περιβάλλον των mac…αλλά θα σεβαστώ την επιθυμία σας να μείνω μακριά σας. Και σας ευχαριστώ για όλα.

          • galileos says:

            Αγαπητη κ. η δ. Δημητρα,ειστε μια αληθινα ορθοδοξη υπαρξη..Ο Θεος να σας ευλογει και να σας χαριτωνει..Νομιζω οτι θα σας ”ανεπαυε”αν μελετουσατε Β.Τατακη,και εδικα το βιβλιο του ”Μαθηματα Χριστιανικης φιλοσοφιας”

      • Μιχαήλ Μανωλόπουλος says:

        Χαίρομαι που ανοίγει μια κουβέντα για την ιεραποστολή. Δεν είμαι θεολόγος και ούτε έχω τον καιρό να ντύσω ότι γράφω με θεολογική κατοχύρωση αφού ξέρω ότι ο σκοπός δεν είναι να επιβληθεί με επιχειρήματα ο ένας στον άλλο αλλά να πλησιάσουμε, να συγκλίνουμε. Φυσικά και δεν κρίνω το αποτέλεσμα από τα μεγάλα νούμερα, έχουν όμως και αυτά την αξία τους. Η ηλικία μου εδώ και δεκαετίες δεν μου επιτρέπει εφηβικούς ενθουσιασμούς, πιστέψτε με όμως ότι λυπάμαι όταν βλέπω ανθρώπους να μαδάνε τη μαργαρίτα και να μην αποφασίζουν να δράσουν. Η ιεραποστολή έχει ευρύ πεδίο δράσεως, από το ποιός θα σκουπίσει την εκκλησία μέχρι το ποιός θα την αντιπροσωπεύσει σε θεολογικά ή φιλοσοφικά συνέδρια, υπάρχει δουλειά για όλους. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο το κάλεσμα «Πορευθέντες…» μένει δυστυχώς χωρίς ανταπόκριση. Φυσικά μέσα στα προσόντα του πνευματικού ηγέτη είναι και η διακονία του ποιμνίου του. Tους ιερείς και τους επισκόπους εξακολουθώ να τους θεωρώ ηγέτες, το σχήμα των ηγουμένων είναι πανάρχαιο στην Εκκλησία, κορυφώνεται με τη σύνοδο. Το όλο σύστημα έχει τουλάχιστον από την μεριά του λαϊκού πιστού αρκετή ελευθερία, έτσι το αισθάνομαι από μεριάς μου.

  3. νικος says:

    Σας ευχαριστουμε για την ομιλια. Μην χανετε ευκαιρια να ανεβαζετε τετοιες ομιλιες οποτε τις βρισκεται.

    Δεν ειμαι οπαδος της εταιρικης πολιτικης της apple, ουτε εξεταζω το προσωπικο βιο του ομιλητη.

    Η αληθεια και το δικαιο των λογων και των επιχειρηματων, δεν εξαρτωνται απο τον ομιλητη.

    Ετσι ειναι οι αμερικανοι ομιλητες. Απλοι, λιτοι, άμεσοι, προσγειωμενοι.
    Πιστευω πως αν ο λαος αυτος γνωρισει την ορθοδοξια, πως θα αναδειξει πολλους αγιους και θα μας βαλει τα γυαλια.

    Δυστυχως εμεις οι νεοελληνες εκφραζομαστε και ενεργουμε με ενα ψευδορομαντισμο και γινομαστε επιδειξιες λογου. Ο λογος και οι σκεψεις μας τις περισσοτερες φορες δεν ειναι συνδεδεμενες με την πραγματικοτητα.
    Ετσι οι διαφορες μεταξυ αμερικανων και ελληνων ειναι εμφανεις ακομα και στις διαφημισεις των εταιριων.

    Δυστυχως η επιδειξιομανια μας και ο κομπλεξισμος μας, επικροτει το ψευτικο και διχαζει το λαο μας.
    Αυτος ο τροπος μας σκεψης εχει οδηγησει στον εμφυλιο πολεμο αλλα και στις πολιτικες μας επιλογες. Αυτος ο τροπος σκεψης ευθυνεται βεβαια και για τα οποια αλλα προβληματα εχετε εντοπισει στην Ελληνικη κοινωνια και ολους τους θεσμους.

    Ισως οταν βαθυνει η πτωση και πιασουμε πατο, τοτε να ξυπνησουμε.

  4. Panolvios says:

    Ευλογείτε

    Απλά φοβερή ομιλία…