η φιλοσοφία του φαγητού (λεπτότητα και ιεραποστολή)
οταν δεν ζης σε χριστιανική χωρα, αντιμετωπίζεις πολλα ερωτήματα, που ομως ενω φαινονται εκ πρώτης οψεως εύκολα , εν τουτοις εχουν τεράστια σημασία. εχω την χαρά και την τιμή , να μιλώ με μιά κινεζα , εξαιρετική κοπέλα και πολύ μορφωμένη, που ειναι αραβωνιασμένη με εναν ορθόδοξο ρωσο εδω. η κοπέλα δεν γνωρίζει τον χριστιανισμό, μεγάλωσε αθεη, ο ορθόδοξος κανει συγκινητικές προσπάθειες να την φερη στην ορθοδοξία (πραγμα σπάνιο για ..ορθόδοξο ). και φυσικά ζη σαν ορθόδοξος, πχ. προσευχεται πριν το φαγητό.
μου λέει η κοπέλα λοιπόν , οτι νοιώθει , (αν ποτέ γινη χριστιανή ) οτι θα εχει πολλες πρακτικές υποχρεώσεις (περα βεβαια απο τα θεολογικά θεματα) πχ γιατι να προσευχεται πριν το φαγητό? τι χρειαζεται να ενοχλει το θεό για μηφδαμινά πραγματα? αν θελη να μας δωση φαγητο, ας το κανη. αν δεν θελει, τι νοημα εχει να τον παρακαλάμεη να τον ευχαριστούμε?
βεβαια ειναι ευκολο νσ πης , μα πρεπει να ευχαριστουμε τον Κυριο , που μας δινει και τρωμε (ενω σε αλλους δεν δινει και πεθαινουν απο πεινα) ειμαστε τυχεροι, πρεπει να πρισευχηθουμε γιατι αυριο… δεν ξερεις τι γινεται. ομως αυτα δεν περνανε σε μη χριστιανους , (και μη ελληνες η ρωσσους), ιδιως αν ειναι μορφωμενοι…. διοτι ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΟΥΝ την υπαρξη θεου.
ομως θυμηθηκα εναν παλιο αγαπημενο αδελφικό μου φίλο που με καλεσε στο σπίτι του στην αθηνα να φάμε. πριν φάμε φιλησε την γυναικα του και το παιδάκι του. μετα κανανε προσευχή. μου εξηγησε οτι ετσι το σκεφτηκαν, ετσι με αγαπη απολαμβανουν το φαι τους.
λοιπόν της ειπα , οτι το να κανουμε προσευχη πριν απο το φαι , δεν ειναι το πρωτο πραγμα.
παραξενευτηκε… ισως και λευτερώθηκε απο τον θρησκευτικό φοβο.
το να τρως δεν ειναι μια μηχανικη πραξη. οπως πχ το σκυλί, του πετας φαγητο και τρεχει να το φαη (αν και αμφιβαλω για αυτο) το φαγητο ειναι απο μονο του μια ΤΕΛΕΤΗ, μια ιερουργία. οι καρποι της γης , καλωπισμένοι , μεταμορφωμενοι απο πολλους ανθρωπους, που τα μαζεψαν, τα κατεργάστηκαν, τα πουλησαν , κτλ εως τα (πιθανως) αγαπημενα χερια που το μαγειρεψαν ωστε τελικα να γινη ΖΩΗ για μας, να το αποροφησουμε , να ΜΑΣ ΚΡΑΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗς ΣΥΝ-ΥΠΑΡΞΗΣ. δηλ τελικα δεν τρωμε μονο το συγκεκριμένο πιατο φαι αλλα ΑΓΑΠΗ που μεσα απο ολη αυτη την διαδικασία μας δινει ζωη.
ανεξάρτητα λοιπον αν πιστευουμε η οχι, πριν καν να θεσουμε το θεμα της προσευχης , τιθεται η αναγκη ενος μεγάλου ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ενος μεγάλου ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ, μιας προετοιμασιας της ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑΣ που μας δινει ζωη.
και αυτο εκδηλώνεται με την ευγνωμοσύνη , την χαρα, τον επαινο, την αγάπη, προς
την νοικοκυρα η τον μαγειρα
ολους που συνετέλεσαν στον να γινουν τα μαγειρευόμενα,
την ΦΥΣΗ , την ΓΗ που τα παρηγαγε.
αμα δεν τα καταλαβαινουμε αυτα, πως θα καταλαβουμε την προσευχή?
διοτι η προσευχή ειναι το ακριβώς επομενο βημα. απο την κτιση στον κτισαντα.
αλλα , επανερχομαι, αμα ο ανθρωπος δεν εχει λεπτότητα μεσα του, να τα αισθανθη ολα αυτα , τοτε μαλλον δεν καταλαβαινει , καταλαβαινει εν μερει την προσευχη, που μαλον του γινεται ενα επιτακτικό καθηκον , μπαινει στις διαδικασίες των καταναγκασμών του υπερσυνειδητου κτλ… και καλα ο πιστος, αλλα συνηθως το επιβάλει και στα παιδια του , που αργότερα απο αντιδραση απορριπτουν οταν μεγαλώσουν, και προσπαθει να το επιβάλει σε μη χριστιανους.
θα πειτε και λοιπον , αμα δεν τα νοιωθω αυτα, να μην προσευχομαι? εν λεω αυτο, αλλα λεω οτι η προσευχη πρεπει να ειναι αληθινη, και να λεπτυνει την καρδία μας, να την κανη πιο ποιητικη, οχι πιο φανατικη.
να γινουμε οπως ο σταρετσ που γραφει ο ντοστογιεφσκι, που φιλουσε την γη και ζητουσε συχωρεση απο αυτη.
ορθόδοξος (για μια ακομα φορα το επαναλαμβάνω με προσωπικό μου κινδυνο απο τους φανατικούς) δεν ειναι αυτος που μισει τους αιρετικους (ειναι μαλλον ο ισιος αιρετικός και επιπλεον ψυχοπαθης ο τοιουτος) αλλα αυτος που ειναι πραγματικά μελος του χριστου, που βλεπει μεσα του ΟΛΟ τον κοσμο. δεν ειναι το απομονωμενο σκεπτομενο υποκειμενο, αλλα μια ενοτητα με ολους (που βεβαια ΜΟΝΟ του σωμα του χριστου το κανει δυνατο)
οι θρησκευτικές πραξεις ΔΕΝ μπορει να ειναι μονο τελετουργίες (το εχουμε τυπικό , που λενε καποιοι) αλλα πραξεις ολης της ζωης.
αλλωστε και τα μυστηρια της εκκλησίας , δεν ειναι μαγικές τελετες, οπως βεβαιως διδασκει η ορθοδοξη θεολογία , -που δυστυχως πολυ λιγο την μελεταμε,- αλλα πραξεις ολοκληρωσης της ζωης.
αλλα δεν ειναι το θεμα μας τοσο μεγάλο, και θα ξεφυγουμε.
εκεινο που θελω να πω ειναι οτι ισως ειναι καλο πριν μιλησουμε για το χριστό να γινουμε πιο ευγενικοι, πιο λεπτοι , λιγο πιο ποιητες, να σηκωθουμε λιγο ψηλοτερα βρε αδελφε…..
Filed Under: καθημερινά
για την κινεζα που ρωτα:
πανω απο ολα ειναι να αγαπας το Θεο. Μετα τα υπολοιπα ερχονται.
Οτι κανουμε το κανουμε για να νιωθουμε εμεις καλα.
Αν αγαπαει τον ανδρα της και του δινει μια αγκαλια και ενα φιλακι πριν φυγει το πρωι για την δουλεια, το κανει απο αγγαρεια και υποχρεωση?
Ρητορικο ερωτημα. Ελπιζω να το καταλαβει.
Συγχωρέστε με, λέτε “Πάνω από όλα είναι να αγαπάς το Θεό. Μετά τα υπόλοιπα έρχονται”. Εννοείτε να δώσει αυτό σαν απάντηση ο π.Ιωνάς στην κινέζα; Αν ναι, η απορία μου είναι η εξής: πώς γίνεται να λες σε κάποιον να αγαπήσει το Θεό, όταν αυτός δεν πιστεύει καν στην ύπαρξή Του; Όπως ανέφερε κι ο π.Ιωνάς, τέτοιου είδους απαντήσεις προϋποθέτουν την ύπαρξη του Θεού. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αυτονόητο για τους περισσότερους κινέζους. Συγχωρέστε με που επιμένω σ’αυτό το θέμα, αλλά επειδή ζω στην Αγγλία και έρχομαι σε επαφή με πολλούς μη-ορθόδοξους, αντιμετωπίζω συχνά το συγκεκριμένο ερώτημα, όπως και άλλα, παρόμοιας φύσης.
προς Μιχαλ. αν ρωτάτε εμενα, λεω το ΑΝΤΙΘΕΤΟ. να μαθης να αγαπας πρωτα, αρχιζοντας απο τα μικρα καθημερινά πραγματα, κανοντας την καθημερινότητα ποιηση, λεπτοτητα, βλεποντας και βρισκοντας νοηματα και ομορφιά στη ζωη, και οχι να ζης μια ζωη εν υπνωσει, , δουλεια φαγητο υπνος, σεξ, τουαλετα, μισθος, ραδιουργιες που πρεπει να αντιμετωπίσω στην δουλεια κτλ.
οταν η ποιοτητα της ζωης ανεβη, οπως το περιγράφω, τοτε μπορει ο αλλος να αρχιση να σκεφτεται για τον θεο. αν τυχη και γινη χριστιανος , τοτε θα καταλαβη, οτι η αγαπη του θεου , ΔΕΝ αντιτιθεται ουτε ανταγωνίζεται τις αλλες αγαπες, αντιθετα, τις τρεφει , τις διατηρει, τις προστατευη. αλλα το θεωρω ανοητο και ταυτολογια να λεμε σε εναν που δεν πιστευη στον θεο, να αγαπαη πρωτα τον θεο και μετα οτιδηποτε αλλο. (μεταξύ μας ουτε ο πιστος το πολυπιστευει , γενικα μιλωντας βεβαια)
προς π.Ιωνά: η ερώτησή μου ήταν προς τον Τάσο, και την ανάρτηση του.
Πάντως πάτερ με καλύψατε με την απάντησή σας. Συμφωνώ κι εγώ ότι είναι υπερβολικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μιλάς σε κάποιον που δεν πιστεύει και δεν είναι έτοιμος ακόμα να πιστεύσει, ότι πάνω από όλα πρέπει να αγαπάει το Θεό και μετά τα υπόλοιπα έρχονται. Τουλάχιστον αυτή είναι η προσωπική μου εμπειρία εδώ.
Ευχαριστώ.
admin said:
“αλλα το θεωρω ανοητο και ταυτολογια να λεμε σε εναν που δεν πιστευη στον θεο, να αγαπαη πρωτα τον θεο και μετα οτιδηποτε αλλο. (μεταξύ μας ουτε ο πιστος το πολυπιστευει”
συμφωνω δεν ταιριαζει να το πουμε σε ενα αθεο.
Εννοειται πως ουτε ο πιστος το πολυπιστευει.
Ευκολο να το καταλαβουμε με το μυαλο, πιο δυσκολο να το κανει πραξη η ψυχη διοτι θελει πνευματικη γεναιοτητα,ασκηση,ταπεινοφροσυνη.
Παρομοιως πιστευω οτι να πηγαινω στο γυμναστηριο ειναι καλο.
Το αν πηγαινω οντως ειναι αλλο θεμα.
Παντως ξερω οτι ειναι καλο, και το προτεινω και σε αλλους.
Οντως αν δεν πιστευει στην υπαρξη Θεου, δεν μπορει να δωσει τετοια απαντηση καποιος. Φαινεται δεν διαβασα προσεκτικα το κειμενο.
Συνεπως παμε στο ερωτημα πως καποιος θα πιστεψει οτι υπαρχει καποιος Θεος γενικοτερα?
Ελπιζω να μην παω σε αλλο θεμα αλλα με προβληματιζει και μενα.
Ο καθενας πιστευω εχει το δικο του δρομο (με την λογικη? με την αγαπη μικρων πραγματων στην καθημερινοτητα? με αποκαλυψη? με οραμα? κατι αλλο?) και το δικο του καταλληλο χρονο, αλλα και πανω απο ολα πρεπει να ειναι ανοικτος και να θελει να μαθει την αληθεια.
Για να γινει κατι, πρεπει νομιζω γενικοτερα ο ανθρωπος αυτος να ειναι ανθρωπος της αναζητησης και καλοπροαιρετος.
Υπαρχουνε ανθρωποι που βολευονται με την καθημερινοτητα οπως την ξερουν, και δεν ειναι ανοικτοι σε ανθρωπινα λογια, δεν ειναι ανοικτοι να ψαξουν αν υπαρχει αλλη πραγματικοτητα απο αυτη που μαθανε. Αν καποιος ειναι προσκολημενος στα υλικα αγαθα και απολαυσεις αυτο ειναι και ο Θεος του, αυτο αγαπα, και δεν ψαχνει κατι που δεν βλεπουν τα υλικα ματια. Αν τα ματια και τα αυτια της ψυχης ειναι μπουκωμενα ειναι δυσκολα τα πραγματα.
Πραγματικα ειναι ανθρωπινως δυσκολο εως και ακατορθωτο να πεισουμε ισως ενα τετοιο ανθρωπο. Εκει παρεμβενει η χαρις του Θεου.
Πολλες φορες η καταλληλη στιγμη ειναι οταν ο ανθρωπος χασει την ελπιδα του σε καθε τι γηεινο, υγεια, ομορφια, δυναμη, χρημα, φιλους, οικογενια, κρατος, ειρηνη, καλοπεραση κτλ
Ειτε αν τα χασει αυτα, ειτε αν κορεστει και δεν βρισκει ευτυχια.
Προσωπικα νομιζω πως πρεπει να καταθετουμε την αποψη μας στους αλλους, και απο κει και περα ειναι δουλεια δικη τους και του θεου.
Αν νομιζει καποιος πως υπαρχει τροπος αποκλειστικα ανθρωπινος για να κανουμε καποιον χριστιανο, ας το καταθεσει εδω. Μακαρι να υπαρχει. Ειναι ερωτηματα που και μενα προβληματιζουνε.
Τωρα σε μια συζητηση με ενα αθεο…
Πιστευει πως οντως ειναι λογικο να υπαρχει ταξη στο συμπαν χωρις καποια ανωτερη δυναμη?
Αφου το μεγαλυτερο ποσοστο πιστευει σε μια καποια γενικοτερα ανωτερη δυναμη, ποιο ειναι το προβλημα τους να την ονομασουνε Θεο?
Μηπως δεν θελουν προσωπικο Θεο, διοτι δεν θελουν να εχουνε προσωπικη σχεση μαζι του?
Μηπως νιωθουν πως ενας προσωπικος Θεος ειναι κριτης των πραξεων τους? Μηπως δεν θελουν να δουνε τον Θεο, διοτι εχουν τειψεις για τις πραξεις τους? Οποτε μηπως ο εγωισμος ειναι εμποδιο?
Μηπως πρεπει να μαθουν να βλεπουν τον θεο σαν ελεημονα και οικτιρμονα αντι για τιμωρο?
Μηπως αντι να αλλαξουνε τον εαυτο τους, προσπαθουνε να αλλαξουνε την πραγματικοτητα? Μηπως τελικα θελουν να ειναι ο εαυτος τους ο Θεος και αυτοι να οριζουν τι ειναι σωστο?
γενικοι προβληματισμοι για συζητηση
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παίρνουν από λόγια και χάνουμε μέρες, βδομάδες ή και μήνες σε αδιέξοδους διαλόγους.
Σε αυτή την περίπτωση, το να προσευχηθούμε για αυτούς είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και γρήγορο.
Επίσης δείχνει πόσο μικροί είμαστε απέναντι στο θεό. Αν μπορούσαμε να αλλάζουμε τους άλλους μόνο με διάλογο θα πέφταμε σε περηφάνια.
συμφωνω απολυτα με τον dimitri d
pros Dim. D .θα ημουν ευγνώμων αν πολλοι ανθρωποι προσευχονταν πραγματικά για την ιεραποστολη, που οπως εχω τονισει ειναι και μεγάλη συμβολη. εν τουτοις , επιτρεψτε μου να διαφωνησω λιγακι στο οτι χανουμε μερες με αδιεξοδους διαλόγους. οι διαλογοι ποτε δεν ειναι αδιεξοδοι και ματαιοι. οι αποστολοι , διαλόγο εκαναν,(ο αποστολος παυλος στην αθηνα διαλογο εκανε για καιρό , αποτυχημένο φαινομενικα αφου μονο 3 καταφερε να πειση) εμεις ξεχασαμε να κανουμε διαλογο, νομιζουμε οτι ειναι μονολογος, δεν ξερουμε να κανουμε διαλογο, και δεν εχουμε επιχειρηματα που να πειθουν. αλλοιως …ποιο συντομα και χωρις πολλα πολλα θα επρεπε ..να τους δειρουμε… νομιζω οτι αυτη θα ηταν η πιο συντομη μεθοδος!!!!!(αλλα βεβαια εχει μια …τεχνικη λεπτομερια , οτι αν δεν ειμαστε τσαρος η αυτοκρατορας- δηλ επιβαλουμε δια της εξουσίας το χριστιανισμό-θα μας σπασουν στο ξυλο αυτοι) διοτι αν υποθεσουμε οτι η εκκλησια προσευχεται, τοτε τι εγινε και δεν μεταστρεφονται? (για να χρησημοποιησω αναστροφα τον συλλογισμό σας)η μηπως η εκκλησία επαψε να προσευχεται , και δεν την νοιαζει? (προσωπικα αυτο νομίζω) . γενικα η μεταστροφη ενος ανθρωπου , ιδιαιτερα οταν ανηκει σε ενα μεγαλο και αρχαιο πολιτισμό, τοτε το να αλλαξη συστημα αξιων, ειναι τεραστια αλλαγη του τροπου που υπαρχει και ζη, και δεν γινεται απο την μια στιγμη στην αλλη, γρηγορα, ψεκαστε σκουπιστε τελειωσαμε.
οταν ηρθα στην ταιβαν, με ρωτησε καποιος φιλος στο τηλ. τι εγινε, πως παει ο προσυλητισμος? μου ηρθε να του πω, οτι μαζευονται ουρες απεξω και δινουμε χαρτια προτεραιοτητος , να μπαινουν ενας ενας κτλ αλλα δεν του το ειπα, δεν ειχε νοημα, του ειπα καλα παει. μακαρι να μπορουσαμε να αλλαζουμε τους αλλους κιας πεφταμε , δεν θα με πειραζε καθολου να παω στην κολαση αρκει να γνωριζαν οι κινεζοι την ορθοδοξία.
αλλα για κοιταχτε και στην ελλαδα , τι γινεται με τους μεταναστες που σκεφτονται να γινουν ορθόδοξοι…. σε καποιον που αγνοουσε παντελως τον χριστιανισμό, του δωσαν βιβλίο να διαβάση “οι διαφορες ορθοδόξων καθολικων!!!!!” τι να καταλαβη ο ανθρωπος… και ποσα αλλα που δεν λεγονται…..
δεν ξερουμε να κανουμε διαλογο. αυτο ειναι το θεμα. και το χειρότερο ειναι οτι δεν ξερουμε ουτε ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΙΣΤΗ……..
Καλημέρα Μιχάλη
κι εγώ στην Αγγλία μένω, στο Λονδίνο.
Όταν κάποιος δεν ξέρει ή αρνείται την ύπαρξη του Θεού, τότε δεν το λέω να αγαπάει το Θεό, ποτέ δεν πρόκεται να του το πω. Αυτό που του λέω είναι να του μιλήσω για αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού. Και δεν του μιλάω αφ΄ υψηλού, αλλά ως ίσος προς ίσο. Αν δεν θέλει να μου μιλήσει ο ίδιος ως ίσος προς ίσο, τότε τον αφήνω επειδή διάλογος με έναν τέτοιο δεν έχει ουσία και δεν φέρνει αποτέλεσμα.
Αφού καταλάβει τις αποδείξεις, τότε δεν χρειάζεται να του πω να αγαπάει το Θεό, θα τον αγαπήσει από μόνος του το Θεό χωρίς να του το πω, επειδή ο Θεός μας έχει δώσει το συναίσθημα να τον αγαπάμε, απλώς επειδή είναι ο δημιουργός μας, ο Αιώνιος Άγιος Πατέρας μας. Ακριβώς όπως αγαπάμε και τους βιολογικούς γονείς μας.
pros Gianni. χαιρομαι που τελικα περισσοτεροι φιλοι συμμετεχουν στην παρεα μας. επιτρεψτε μου να πω , οτι ΔΕΝ υπαρχουν αποδειξεις για την υπαρξη του θεου, αλλα μονο ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ. ο θεος δεν μπορει να αποδειχθη με τις διαδικασίες και τα κριτηρια αποδειξημοτητος που που εχουμε. ειναι και ενα χαραρακτηριστικό του, δηλ η ελευθερία του , που δεν δεσμευεται απο τιποτα , δηλ εμφανίζεται οταν και οπως αυτός θελει και οχι οπως το πειραμα και η επαληθευση η η λογικη απαιτουν να συμπεριφέρεται κατι για να υπαρχη.
π. Ιωνά πρέπει να διαφωνήσω μαζί σου.
Ο ΘΕΟΣ μάς δίνει κάθε μέρα ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, όχι απλές ενδειξούλες. Ο ΘΕΟΣ μας δίνει αποδείξεις με το θέλημά ΤΟΥ, επειδή ξέρει ότι ζούμε σε έναν κόσμο στη γή, κόσμο γεμάτο σύγχιση και στον οποίο κόσμο, χωρίς αποδείξεις δεν θα ξέρουμε που παν τα τέσσερα, αλλά θα λέμε «όλες οι θρησκείες μιλάνε για κάποιον θεό και όλες οι θρησκείες καλές είναι» και θα δεχόμαστε ως καλό ή τουλάχιστο θα το ανεχόμαστε όταν κάποιος «χριστιανός» δωρίζει το κοράνιο.
Αυτές οι αποδείξεις είναι απολύτως λογικές και μας τις προσφέρει ο ΜΟΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ σε μορφή συμβατή της λογικής για το λόγο που προανέφερα, ότι είμαστε σε κόσμο γεμάτο σύγχιση.
Η λογική είναι δώρο του ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ, του ΘΕΟΥ, γι΄ αυτό πρέπει να τη χρησιμοποιούμε. Το σπουδαίο είναι να μην θεοποιούμε τη λογική, αλλά να την χρησιμοποιούμε μόνο για να καταλαβαίνουμε ποια είναι η οδός του θΕΟΥ και διαφορετικά για την καθημερινή ζωή μας, για να καταλαβαίνουμε το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ, ώστε να μην παραπατήσουμε και ξεφύγουμε από αυτή την ΟΔΟ, και αν ξεφύγουμε να μπορέσουμε να δεχθούμε το κάλεσμα του ΘΕΟΥ για να επιστρέψουμε. Αν θεοποιήσουμε τη λογική, αυτό θα είναι ειδωλολατρία, επειδή θεοποιούμε ένα εργαλείο που δημιούργησε ο ΘΕΟΣ για την εξυπηρέτησή μας. Αν αυτό το εργαλείο το περιφρονήσουμε, τότε περιφρονούμε τον ίδιο το ΘΕΟ, αφού αρνιούμαστε να δεχθούμε κάτι που μας δώρισε. Όταν αυτά τα καταλάβουμε, βλέπουμε ανώτερα στα οποία μετά δεν χρησιμοποιούμε την πεπερασμένη λογική του μυαλού μας, αλλά αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο στη διάθεση του ΘΕΟΥ, όπως και ο ΥΙΟΣ του ΘΕΟΥ με την ανθρώπινη φύση του άφησε τον εαυτό του εθελοντικά να πεθάνει ως άνθρωπος στο Σταυρό και να αναστηθεί την τρίτη ημέρα, αφού αυτό ήταν το θέλημα του ΘΕΟΥ.
Αν δεν έχουμε αποδείξεις, δεν είμαστε σίγουροι για τα θέματα του θΕΟΥ. Δηλαδή ας φάμε και ας πιούμε, αφού αύριο θα πεθάνουμε και ποιος να ξέρει τι έρχεται και τι δεν έρχεται μετά…;
Δεν είναι όμως έτσι, π. Ιωνά. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος αποδείξεις, αν δεν τις βλέπουμε, πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας να τις δούμε. Αυτά μας τα χάρισε ο ΘΕΟΣ για να μην έχουμε λόγο να πούμε ως ανόητοι, ότι δεν ξέραμε. Αλλά όσοι ανοίξαμε τα πνευματικά μας μάτια χρησιμοποιώντας τη λογική που μας χάρισε ο θΕΟΣ, δεχθήκαμε το ΘΕΟ, τον ακούσαμε που χτυπούσε την πόρτα της καρδιάς μας αφού αγαπάμε το ΘΕΟ από τη στιγμή που καταλάβαμε ότι ο ΘΕΟΣ είναι ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ μας και του ανοίξαμε αυτή την πόρτα. Από τη στιγμή που του ανοίξουμε αυτή την πόρτα δεν χρησιμοποιούμε τις δικιές μας δημιουργημένες από το ΘΕΟ λογική και θέληση, αλλά τα αφήνουμε όλα στο ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΙΝΟ θΕΟ που δεν υπάρχει στις θρησκείες αυτού του κόσμου, αλλά μόνο στην αποκάλυψη του ΘΕΟΥ που μας δόθηκε από τον ΚΥΡΙΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ, τον ΥΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ για να μην πλανιώμαστε, αλλά να έχουμε ΖΩΗ ΑΙΏΝΙΟ από τη στιγμή που τον πιστέψουμε και τον δεχθούμε με τη βοήθεια αυτών των αδιάσειστων αποδείξεων της λογικής ως ΣΩΤΗΡΑ και ΘΕΟ μας.
Πατερ,
επειδη τυγχανω νεος αναγνωστης μπορειτε να διευκρινισετε ποιοι ειναι οι φανατικοι ή οι φανατικες νοοτροπιες, στις οποιες αναφερεσται συχνα, και προβληματιζεστε καθε φορα για την πιθανη αντιδραση τους στα λεγομενα σας?
Ειναι οι παλεοημερολογιτες, οι θρησκευτικες οργανωσεις, το μπερδεμα αγαπης εθνους-θρησκειας? Ποιοι ειναι τελος παντων, για να μπορω να καταλαβαινω καλυτερα τα αρθρα σας.
Ευχαριστω
Το σημερινό θέμα μου ξανάφερε στη μνήμη μια παλιά παιδική προσευχή μετά το φαγητό:
Σ’ ευχαριστούμε Χριστέ για το φαγητό που φάγαμε σήμερα, σε παρακαλούμε να δώσεις φαγητό σε όλα τα παιδάκια του κόσμου, Αμήν.
φοβερο κειμενο.
Εγω ακουσα οτι καλο ειναι να κανο και το σημειο του σταυρου πανω απο το φαγητο μας, και ετσι αγιαζεται και το φαγητο και εξουδετερωνουν και τυχον παθογονους παραγοντες
εχω μια απλη και πρακτικη ερωτηση προς τους πνευματικους πατερες.
Αν βρισκομαστε σε ξενη χωρα, και μαλιστα μουσουλμανικη, σε καπιο δημοσιο εστιατοριο σε δημοσια θεα, πειραζει να κανουμε το σταυρο μας πιο πριν ή πιο μετα το φαγητο σε καποιο χωρο που δεν θα μας βλεπουν?
Πατερ μιας και ειπατε για τσαρους..
εχω μια απορια.
Υπαρχει ρωσικη ορθοδοξη ιεραποστολη στην Ταιβαν?
Αν δεν υπαρχει, μπορειτε να ζητησετε κοσμο απο την Μοσχα?
‘Η σε καμια περιπτωση δεν θα βοηθουσαν και μπορει να δημιουργηθει ανταγωνισμος?
Και κατι ακομα.
Πιστευω πως αν υπηρχανε αλλοι 2 ιερεις εκει και κανονικος ιερος ναος, τα πραγματα θα τανε διαφορετικα και θα σας περνανε πιο σοβαρα.
Τι κοστος θα ειχε να αγοραστει γη και να γινει μικρος ναος καπου κοντα στην πρωτεουσα αλλα και λιγο μακρια ωστε να εχει χαμηλοτερο κοστος? Εστω και ξυλινος?!
Ειναι καλυτερα ισογειο διαμερισμα στο κεντρο της πολης, που ειχατε γραψει παλαιοτερα, ή μικρος ναος εκτος πολης, με βυζαντινο ή ακομα και ρωσικο ορθοδοξο στυλ, το οποιο θα λειτουργουσε και σαν το μοναδικο αξιοθεατο τετιου ειδους στην Ταιβαν και απο μονο του θα τραβουσε κοσμο?
Για τι κοστολογια περιπου μιλαμε?
Ποιος ειναι ο αριθμος του ποιμνιου?
Αν το τοπικο ποιμνιο, ισως και μια βοηθεια απο Ελλαδα, Αμερικη, Αυστραλια σιγα σιγα μαζεψει χρηματα, κατι τετοιο θα τανε εφικτο να κτιστει εστω και σε 5 χρονια?
Να υποθεσω σε αυτη τη περιπτωση βεβαια θα πρεπει να γινει καποιος οργανισμος-σωματειο που να μαζευει τους πορους, με συμβουλιο μεσα απο το ποιμνιο, και τα οποια θα πρεπει να πανε μονο για το συγκεκριμενο σκοπο?
πολυ ενδιαφερον κειμενο για ταιβαν-ελλαδα συγκριση
http://www.capital.gr/Articles.asp?id=921049
π. Ιωνά ευλογείτε. Πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγιση της προσευχής πριν το φαγητό! Ο τρόπος με τον οποίο προσφέρετε στους αδελφούς της άπω ανατολής την αιτιολογία της προσευχής πριν το φαγητό βοηθάει κι εμάς να συνειδητοποιήσουμε – ουσιαστίκα – γιατί κάνουμε κάτι που μηχανικά ή από παράδοση κάναμε σε όλη τη ζωή μας. Όσο για το ποιητικό και την λεπτότητα – αν μου επιτρέπετε – [τα παραπάνω (και ιδιαίτερα το πρώτο) (δεν αποτελεί κόπλιμέντο εκ μέρους μου)] νομίζω ότι σας χαρακτηρίζει…
π. Ιωνά, πολλοί από μας ξεχάσαμε πια την προσευχή μας πριν το φαγητό και μας έμεινε μάλλον η μηχανική κίνηση του να κάνουμε το Σταυρό μας. Με όλα αυτά που δαιβάζω στο blog αρχίζω να ξαναθυμάμαι και να προβληματίζομαι για το που πήγε η ευγενεια, η λεπτότητα η ποίηση , αυτί που λες “να σηκωθουμε λιγο ψηλοτερα βρε αδελφε……”Ετσι λοιπόν διάβασα ένα υπέροχο παραμύθι από 8 μαθητές δημοτικού που με συγκίνησε ιδιαίτερα και θα ήθελα εμείς οι μεγάλοι να καταλάβουμε (http://users.otenet.gr/~sh16cha/ekp_prog/paramyth.htm)….
“ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν τρεις πολύ καλοί φίλοι, ένα κούτσουρο, ο Κουτσουρέξ, ένα φασόλι, η Φασουλίνα και ένα κάρβουνο, ο Καρβουνέξ. Ο Κουτσουρέξ ήταν καλό αλλά άτακτο παιδί, η Φασουλίνα ήταν μία καλή φίλη, αλλά πολύ αυστηρή και ο Καρβουνέξ ήταν πάντα χαρούμενος, αλλά και επιπόλαιος. Μία μέρα, επειδή είχαν βαρεθεί το καθημερινό διάβασμα για το σχολείο αποφάσισαν να το σκάσουν. Η απόφαση ήταν δύσκολη. Το σκέφτηκαν, το ξανασκέφτηκαν και τελικά αποφάσισαν να το σκάσουν κρυφά από γονείς και δασκάλους και να πάνε ένα μακρινό ταξίδι, κάπου μακριά από όσους και όσα είχαν πια βαρεθεί. Κι έτσι μια μέρα ξεκίνησαν. Πέρασαν μέσα από κάμπους και βουνά μέχρι που έφτασαν στις όχθες μίας θάλασσας. Εκεί σε μια άκρη έπλεε ένα μπουκάλι και γεμάτοι περιέργεια οι τρεις φίλοι πήγαν κοντά να δουν τι έχει μέσα. Ο Καρβουνέξ, ο πιο τολμηρός, κοιτάζει μέσα στο μπουκάλι και λέει στον Κουτσουρέξ: « Ε! φίλε δεν υπάρχει τίποτα εκεί μέσα ».
« Είσαι σίγουρος; », ρωτά ο Κουτσουρέξ, «Χώσε πιο βαθιά το κεφάλι σου μέσα».
Και ο Καρβουνέξ, ακολουθώντας την προτροπή του φίλου του, έχωσε το κεφάλι του πιο βαθιά μέσα στο μπουκάλι. Μα ξαφνικά, και χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε ολόκληρος μέσα σ αυτό. Οι δυο του φίλοι βλέποντας τον μέσα στο μπουκάλι, κατατρόμαξαν και έτρεξαν να βοηθήσουν. Μα απρόσεκτοι καθώς ήταν, βρέθηκαν και αυτοί στον πάτο του μπουκαλιού και από την τρομάρα τους άρχισαν να χτυπούν δυνατά τα τοιχώματα του μπουκαλιού. Μα ήταν πια αργά !! Η θάλασσα. το είχε παρασύρει μαζί της στα καταγάλανα βαθιά νερά της.
Η Φασουλίνα από το φόβο της λιποθύμησε και ο Καρβουνέξ με τον Κουτσουρέξ φώναζαν βοήθεια….. Μάταια όμως. Κανένας δεν μπορούσε να ακούσει τους τρεις μικρούς φίλους. Τελικά, κουρασμένοι καθώς ήταν κοιμήθηκαν ώρες πολλές. Ονειρεύτηκαν τους γονείς τους, το σπίτι, τους φίλους τους στο σχολείο… Τι όμορφη και χαρούμενη που ήταν η ζωή τους και δεν το είχαν καταλάβει. Πόσο μετανιώνουν για αυτό που έκαναν!!! Και τι δε θα έδιναν για να γύριζαν πίσω το χρόνο και να μην ξεκινούσαν ποτέ αυτό το άγνωστο ταξίδι.
Πέρασαν πολλές μέρες και νύχτες μέχρι που το ρεύμα της θάλασσας τούς έβγαλε λιπόθυμους και εξαντλημένους στα παράλια ενός μικρού νησιού. Όταν άνοιξαν τα μάτια τους οι τρεις φίλοι αντίκρισαν μπροστά τους μία μεγάλη αμμουδιά. Πίσω από αυτήν υψωνόταν απειλητικά ένα πυκνό δάσος με πανύψηλα δέντρα που μέσα τους το φως του ήλιου χανόταν. Οι τρεις μικροί φίλοι δεν ήξεραν πού να πάνε και τι να κάνουν. Ο φόβος τούς είχε παγώσει και τους είχε πάρει όλο το θάρρος και την τόλμη που είχαν παλιότερα. Έμειναν στο ίδιο σημείο ακίνητοι ώρα πολλή. Ξαφνικά, ακούστηκε από μακριά μια γλυκιά φωνή. Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι. Αυτό είχε δει το μπουκάλι και θέλησε να πλησιάσει και να το πάρει. Πλησιάζοντας είδε μέσα τους τρεις φίλους που κατατρομαγμένοι είχαν ζαρώσει σε μία γωνία. Το κοριτσάκι αποφάσισε να τους ελευθερώσει, γιαυτό και πήρε το μπουκάλι στα χέρια του. Και αρχισε να το κτυπά με δύναμη. Οι τρεις φίλοι κατατρόμαξαν. Ήταν χειρότερα κι από το ταξίδι στη θάλασσα. Ξαφνικά όμως, μια αόρατη δύναμη τους έκανε να πεταχτούν έξω. Πιο πολύ όμως ξαφνιάστηκε το κοριτσάκι όταν το καρβουνάκι, το κουτσουράκι και το φασολάκι άρχισαν να μιλούν τη γλώσσα των ανθρώπων: « Βοήθησέ μας, σε παρακαλούμε. Δεν είμαστε από αυτό το μέρος και παγιδευτήκαμε ώρες πολλές μέσα στο μπουκάλι. Χρειαζόμαστε φαγητό και ένα ζεστό μέρος για να κοιμηθούμε.» Για μια στιγμή το κοριτσάκι έμεινε με ανοιχτό στόμα. Αμέσως μετά όμως και χωρίς δισταγμό αποφάσισε να πάει τους τρεις φίλους στο σπίτι της και να τους βοηθήσει. Στο δρόμο γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους. Έμαθαν ότι το κοριτσάκι το έλεγαν Ονειροπούλα, επειδή της άρεσε να βλέπει τα άστρα του ουρανού και να κάνει όνειρα. Ονειρευόταν ότι κάποτε ο καλός Θεούλης θα βοηθήσει την οικογένειά της που ήταν πολύ φτωχή να αποκτήσει αρκετά χρήματα, ώστε να μπορέσει και αυτή να αγοράσει τετράδια και μολύβια και να πάει σχολείο όπως όλα τα άλλα παιδιά. Η Ονειροπούλα τούς μίλησε για τη δύσκολη και φτωχική ζωή της οικογένειάς της. Τα κρύα βράδια του χειμώνα κρύωναν και τις περισσότερες φορές δεν είχαν φαγητό να φάνε. Τότε τα όνειρά της ήταν ακόμα πιο ζωντανά. Οι τρεις φίλοι άρχισαν να νιώθουν άσχημα και να ντρέπονται. Αυτοί είχαν όλα αυτά που η Ονειροπούλα παρακαλούσε το Θεό να της δώσει και ακόμα παραπάνω, όμως δεν τα είχαν εκτιμήσει και τα εγκατέλειψαν χωρίς να το καλοσκεφτούν. Ξαφνικά, η Φασουλίνα τινάζεται και λέει στην Ονειροπούλα:
« ’σε μας εδώ Ονειροπούλα. Θα έρθουμε αργότερα στο σπίτι σου. Τώρα χρειάζεται να κάνουμε κάτι άλλο».
Η Ονειροπούλα ξεκίνησε μόνη και απορημένη για το σπίτι της. Δεν ήξερε γιατί η Φασουλίνα της ζήτησε να συνεχίσει μόνη της το δρόμο και ανησυχούσε μήπως δε ξαναδεί ποτέ τους τρεις νέους φίλους της. Η Φασουλίνα περίμενε μέχρι η Ονειροπούλα να απομακρυνθεί και αμέσως μετά λέει στους φίλους της που την κοίταγαν με απορία: «Λοιπόν φίλοι ετοιμαστείτε. Μας περιμένει πολλή δουλειά. Θα χωριστούμε και θα αρχίσουμε να ψάχνουμε όλα τα φασόλια, τα κούτσουρα και τα κάρβουνα που υπάρχουν στην περιοχή».
« Θέλεις να βοηθήσουμε την Ονειροπούλα;» ρώτησε ο Κουτσουρέξ.
«Τελικά, δεν είσαι και τόσο χαζός για κούτσουρο» του είπε πειράζοντάς τον η Φασουλίνα.
« Όλοι μπορούμε να είμαστε έξυπνοι, αρκεί να το θέλουμε αρκετά πολύ», απάντησε ο Καρβουνέξ, λίγο πειραγμένος κι αυτός που η Φασουλίνα έκανε πάλι ότι τα ξέρει όλα.
« Λοιπόν αρχίζουμε δουλειά. Θα χωριστούμε και θα ψάξουμε να βρούμε όλα τα κάρβουνα, τα φασόλια και τα ξύλα του νησιού. Θα ξανασυναντηθούμε πάλι εδώ μετά από δύο φεγγάρια και δύο ήλιους. Όλοι πρέπει να βάλουμε τα δυνατά μας», είπε η Φασουλίνα με αγωνία αλλά και με πίστη στη φωνή.
Εκείνη την ώρα τα πουλάκια του δάσους στη δική τους φτερωτή γλώσσα τραγουδούσαν:
Ένα δύο τρία, τρεις φίλοι καλοί,
συνεχίζουν το ταξίδι της ζωής,
ποιο θα είναι το τέλος;
γνωστό, άγνωστο το ταξίδι αυτό,
μα ετούτο είναι της ζωής το μυστικό.
Ώρες πολλές ο Κουτσουρέξ, η Φασουλίνα και ο Καρβουνέξ γύριζαν σε όλο το νησί για να βρουν όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους τους, κούτσουρα, φασόλια και κάρβουνα. Η προσπάθεια ήταν κουραστική και επίπονη, επειδή μόνος ο καθένας έπρεπε να ψάχνει ασταμάτητα για να βρει όλους τους συγγενείς του στο νησί. Κανείς όμως δεσταματούσε την προσπάθεια. Μετά από δύο φεγγάρια και δύο ήλιους, όπως ακριβώς είχε πει η Φασουλίνα, όλοι μαζί συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο που ξεκίνησαν. Χιλιάδες φασόλια, κούτσουρα και κάρβουνα είχαν έρθει στον τόπο συνάντησης και έσπρωχνε το ένα το άλλο για να χωρέσουν. ’λλα ήταν άσπρα, άλλα μαύρα ή καφέ, άλλα μεγαλόσωμα, άλλα μικρόσωμα, άλλα όμορφα, άλλα άσχημα, άλλα νέα, άλλα γερασμένα, άλλα χαμογελαστά, άλλα κατσουφιασμένα. Όλα ήταν τόσο διαφορετικά και όμως, τόσο όμοια συγχρόνως !! Και τόσα πολλά !! Οι τρεις φίλοι είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά. Παίρνοντας το λόγο η Φασουλίνα είπε:
«Αδέλφια, όλοι είμαστε παιδιά της γης και του ήλιου, φτιαγμένα από νερό και χώμα. Είμαστε όλοι ίδιοι, ακόμα και αν προερχόμαστε από διαφορετικές οικογένειες και είδη. Ξέρετε καλά ότι για αυτό και μόνο το λόγο, όλοι αξίζουμε το ίδιο πολύ και γι αυτό η βοήθεια του καθένα είναι πολύ σημαντική. Χρειάζεται όλοι να δώσουμε ένα κομμάτι από τον εαυτό μας για να βοηθήσουμε την οικογένεια της Ονειροπούλας που πάντα ήταν καλή με τους γονείς της, τα άλλα παιδιά και με τους φίλους μας τα ζώα. Θέλετε να βοηθήσουμε;»
Αμέσως, όλα μαζί τα κούτσουρα, τα φασόλια και τα κάρβουνα φώναξαν:
«Ναιαιαιαιαιαι……….θα βοηθήσουμε την Ονειροπούλα »
Έτσι κι έγινε. Το άλλο πρωί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της Ονειροπούλας βρίσκονταν στοιβαγμένα σε σωρούς κάρβουνα, φασόλια, και κορμοί δέντρων. Όταν ο πατέρας της Ονειροπούλας άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του τρελάθηκε από τη χαρά του. Δεν πίστευε στα μάτια του. Τώρα είχε ξύλα για να χτίσει ένα πιο γερό σπιτάκι για την οικογένειά του, κάρβουνα για να ανάβει φωτιά όλο το χειμώνα, φασόλια για να φάει ένας στρατός. Μπορούσε ακόμα να πουλήσει αρκετά από αυτά τα κούτσουρα, τα κάρβουνα και τα φασόλια και να βγάλει πολλά χρήματα για να αγοράσει τετράδια και βιβλία για την Ονειροπούλα, την κόρη του που τόσο αγαπούσε. Ο Θεός είχε επιτέλους εισακούσει τις προσευχές του και τον βοήθησε. Οι τρεις φίλοι ήταν περήφανοι γι αυτό που κατάφεραν. Έδωσαν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον και αφού αποχαιρέτησαν την Ονειροπούλα, ευχήθηκαν μετά από αυτήν την περιπέτεια που τους δίδαξε τόσα πολλά να μπορούσαν να γυρίσουν στο σπίτι τους, κοντά στους αγαπημένους τους γονείς και φίλους. Μάλιστα, το ευχήθηκαν τόσο δυνατά που όλα τα στοιχεία της φύσης συμμάχησαν για να τους βοηθήσουν στο μακρινό ταξίδι του γυρισμού, μέσα από βουνά και θάλασσες.
Έτσι, οι τρεις φίλοι ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής και τα πουλιά τους έδειχναν το δρόμο του γυρισμού, ο ήλιος κρατούσε το φως του μέρα και νύχτα, ο άνεμος δε φυσούσε για μην ταραχτούν τα νερά της θάλασσας, το χιόνι έμενε στον ουρανό, η βροχή δεν έπεφτε στη γη και τα ζώα της ξηράς και της θάλασσας τους συντρόφεψαν στο ταξίδι. Μετά από δέκα μέρες και νύχτες οι τρεις μικροί φίλοι έφτασαν στο σπίτι τους. Ήξεραν ότι πάντα θα θυμούνται την Ονειροπούλα και το ταξίδι τους αυτό. Από τότε, πιο σοφοί πια, έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Ένα δύο τρία, τρεις φίλοι καλοί, συνεχίζουν το ταξίδι της ζωής,ποιο θα είναι το τέλος;γνωστό, άγνωστο το ταξίδι αυτό, μα ετούτο είναι της ζωής το μυστικό.”
(Σχετικό) απόσπασμα απο το http://www.imml.gr/webpages/homeall.htm
Ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση, πίστη καὶ θεολογία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἐρώτημα τῆς ὕπαρξής τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ τῆς ἀποδεδειγμένης παρουσίας Του. Ἡ ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ νὰ βάλει τελεία στὴν ὑπόθεση τοῦ Θεοῦ. Κάθε προσπάθεια ἀποδείξεως τῆς ὕπαρξής Του εἶναι ματαιοπονία. Ὁ Θεὸς ὡς μυστήριο εἶναι καλύτερα νὰ μπορεῖ νὰ ἀμφισβητεῖται πνευματικὰ παρὰ νὰ ἀποδεικνύεται ἐπιστημονικά. Θεὸς ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ὑπάρχει ἤ ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ὑπάρχει, δὲν ὑπάρχει, δὲν εἶναι θεός.
Ὁ Θεὸς ὡς ΩΝ ἐμφανίζεται ἀπρόσιτος στὴν κτίση∙ Τὸν ψάχνουμε καὶ κρύβεται, εἶναι ἀμέθεκτος κατὰ τὴν οὐσία Του. Ἀντίθετα, ὡς ΠΑΡΩΝ εἶναι φίλος καὶ πατέρας τῆς κτίσης∙ φανερώνεται, εἶναι μεθεκτὸς κατὰ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του∙ βιωματικὰ διαπιστώνεται, κοινωνεῖται. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη πιστοποιεῖ τὸ πρῶτο∙ ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἐπιβεβαιώνει τὸ δεύτερο.
Ὁ Αὐγουστῖνος διεκήρυξε ὅτι μὲ τὸν νοῦ μας μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν Θεό, ἐπειδὴ αὐτὸς συγγενεύει μαζί Του καὶ ἔτσι παρέσυρε τὴ Δύση στὴν ἄκαρπη προσπάθεια τῆς κατανόησης τοῦ ἀκατανοήτου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, οἱ Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς ὑποστηρίζουν ὅτι μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τοὺς περιορισμοὺς τῆς κτιστότητας μόνον ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὁ Θεὸς συνδυάζει τὸ κατανοητὸ μὲ τὸ ἀκατανόητο[9].
Ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση καταθέτει καὶ στὸν σύγχρονο κόσμο μιὰ θεολογία, ὅπου ὁμολογοῦμε πὼς γνωρίζουμε πολὺ λιγότερα ἀπ’ ὅσα ἀγνοοῦμε, ὅτι τὸ καταληπτὸν τελικὰ εἶναι πολὺ μικρότερο ἀπὸ τὸ ἀκατάληπτον, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καταφατική, ὑπάρχει καὶ ἡ ἀποφατικὴ ὁδὸς γνώσεως, ὅτι ὑπάρχει τὸ μυστήριο πού, ἐνῶ δὲν κατανοεῖται, κοινωνεῖται. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀμέθεκτος κατὰ τὴν οὐσία Του καὶ μεθεκτὸς κατὰ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Ὁ ὅρος «ἄκτιστες» ἀποδυναμώνει τὸ κατανοητό, ἀλλὰ δὲν ἐξασθενίζει τὸ μεθεκτό. Ἐμφανίζεται «καθὼς ἐστί» (Α΄ Ἰω. γ΄ 2), «ὁ ὑπὲρ θέαν καὶ γνῶσιν» ὁρᾶται καὶ γιγνώσεται «δι’ ἀβλεψίας καὶ ἀγνωσίας– τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ὄντως ἰδεῖν καὶ γνῶναι»[10]. Ἕνα εἶναι τελικὰ κατανοητό, ἡ ἀκατανοησία τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου[11]. Ἡ προσπάθεια τῆς Δύσης νὰ διεισδύσει στὴν ἀμέθεκτη διάστασή Του, τὴν ὁδήγησε στὴ ματαιοπονία τῆς ἀπόδειξής Του. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ σύγχρονη ἐπιστημονικὴ φιλοσοφία.
Ὁ Θεός, ὅπως βιώνεται μέσα στὴν Ὀρθόδοξη ζωή, εἶναι ὑπερβατικὸς γιὰ τὴν δύναμή Του, εἶναι ὅμως ὑπερβατικὸς κυρίως γιὰ τὴ σοφία καὶ ἀγάπη Του. Εἶναι ὑπερούσιος, εἶναι παντέλειος∙ δὲν εἶναι ἀπόμακρος ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ διαρκῶς κενούμενος γιὰ τὸν ἄνθρωπο∙ δὲν εἶναι τιμωρός, ἀλλὰ σταυρούμενος ὁ Ἴδιος∙ δὲν πεθαίνουμε ἐμεῖς καὶ ζεῖ ὁ Ἴδιος, ἀλλὰ πεθαίνει Ἐκεῖνος ἐν χρόνῳ γιὰ νὰ ζοῦμε ἐμεῖς αἰωνίως. Οὔτε μᾶς ἀγαπᾶ δείχνοντάς μας ὑπεροπτικὰ τὴ δύναμή Του, ἀλλὰ δίνοντάς μας τὴ δυνατότητα ὑπερβατικὰ νὰ μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του, τῆς ἀγάπης Του. Ἀπέναντι σ’ Αὐτὸν δὲν στεκόμαστε μὲ τὴν διάθεση νὰ μὴ μᾶς συντρίψει, ἀλλὰ μὲ συντετριμμένη τὴν καρδιά, ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη Του εἶναι τέτοια καὶ τόση ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν κοινωνοῦμε. Αὐτὸς ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀντίπαλος ποὺ πρέπει ἡ ἐπιστήμη νὰ ἐξαφανίσει. Οὔτε ἀντικείμενο ποὺ πρέπει νὰ ἀποδείξει. Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀνακαλύψει.
Αὐτὸς ὁ Θεὸς κοινωνεῖται καὶ διὰ τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης. Ἀποκαλύπτει ὅμως τὴ σοφία Του, ὅπως καὶ τὴν ἀλήθεια Του, στοὺς «ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ». Τὴν κρύβει ἀπὸ τοὺς ἐπαιρόμενους.
προς Γιαννης .αναγνωρίζω τις καλές προθεσεις σας, αλλα στην πραγματικότητα δεν διαφωνειτε μαζύ μου αλλα με την ορθόδοξη δογματική διδασκαλια. η αποδειξιμοτητα υπαγεται σε καποιους κανονες της λογικής και σε επαληθευση ανεξαρτητα χρονου, τοπου κτλ. μιλατε απο την πλευρα του πιστευοντος απλα, και καλα κανετε. οχι ομως απο την σκοπιά της δογματικής διδασκαλίας της εκκλησίας μαλιστα η αποψη αυτη ειναι της σχολαστικής θεολογιας .
ριχτε μια ματια σε βιβλια δογματικης, και επισης φιλοσοφικά στο τι σημαινει αποδειξιμοτητα, δηλ στην επιστημολογια. τοτε θα δειτε την διαφορα. μπορουμε να αποδεικνυουμε ενδοκοσμικά φαινόμενα που υπαγονται αυστηρα στην λογικη και στα οργανα μας , και στην επαληθευσιμότητα. ο θεός ΔΕΝ ειναι μονο ενδοκοσμικός, και διαθετει ελευθερία. η μονη σοβαροφανης ισως αποδειξη, οχi πραγματικη βεβαια αποδειξη ειναι η οντολογικη, τουλαχιστο οπως την διαμορφωσε ο Kurt Gödel. ΜΟΝΟ μεσου του ενσαρκωθεντος Υιου και Λόγου γνωρίζουμε τον αληθινό θεό, και δεν υπαρχει κανενας αλλος τρόπος. αλλοιως θα ηταν αδυνατο. και επίσης οταν παράλληλα καθαρίζουμε, η προσπαθουμε να καθαρίσουμε την καρδία μας, ωστε να ελκυσουμε την χαρη Του . δηλ και παλι ο παρατηρητης δεν ειναι ουδετερος.
για ψαξτε λιγο καλυτερα και τα ξαναλεμε.